“Het lichaam fluistert.
Tot we te lang niet luisteren – en het begint te roepen.”
Toen mijn lichaam de rem dichttrok.
Dat lichaam van mij riep 5 jaar geleden luidkeels STOP.
Van gedreven carrièrevrouw naar een hoopje ellende. Van overvolle werkdagen naar niets meer kunnen. De dag doorkomen met uren slapen. Terugtrekken. Een hoofd vol chaos. Ik begreep niet hoe mij dit kon overkomen. Waarom? Hoe? Ik zag het écht niet.
Wat ik wel inzag, was dat ik niet meer kon doen alsof. Ik was zo moe van het doen alsof ik alles onder controle had. Dat ik alles aankon. Dat dit het leven was wat ik wilde.
Mijn lijf was uitgeput.
Stilstaan terwijl alles in mij wilde vluchten.
Het aanvaardingsproces duurde maanden. Maanden waarin ik alleen maar rust wilde én met rust gelaten wilde worden. Ik werd overspoeld door levensvragen. Daarnaar luisteren, zou betekenen dat ik antwoorden moest zien te vinden. En dat was scary as hell.
Toch was het moment dat ik eindelijk aanvaardde dat ik mijn oude leven niet meer terug wilde, ook het moment waarop het herstel eindelijk kon beginnen.
Weten wat je niet wilt, is één ding. Weten wat je wél wilt, is iets heel anders. Pas toen ik het oude kon loslaten, ontstond er ruimte voor iets nieuws.
Mijn lichaam sprak via aanraking
De eerste keer dat mijn lichaam écht begon los te laten, was tijdens een massage. Plots kwamen er emoties los. Tegenhouden was geen optie, dus liet ik ze stromen. En stromen deden ze 😉
Nadien voelde ik een enorme opluchting. Alsof er een gewicht van mijn schouders was gevallen. Er was ruimte gecreëerd. Én ik ging luisteren naar mijn lijf. Eindelijk.
De vragen die ik niet langer kon wegduwen
Meditatie heeft mij de mogelijkheid geboden om de vragen die op mij afkwamen te laten landen en ermee aan de slag te gaan. Vragen als: wie ben ik zonder die jobtitel? Wat zijn mijn echte passies? Waar liggen mijn grenzen? Wat wil ik niet meer? Als ik écht mag dromen (zonder aan praktische belemmeringen te denken), wat zou ik dan doen? Als ik later op mijn sterfbed lig en ik kijk terug op mijn leven, wat maakt dat ik tevreden zou zijn? …
Luisteren werd mijn nieuwe richting
Mijn lijf was zo blij dat ik eindelijk luisterde dat het zowaar begon te herstellen. Langzaam maar zeker voelde ik de energie terug opborrelen. Voorzichtig. Niet te veel ineens. Met ups & downs.
Dat luisteren is vandaag mijn werk geworden.
In een volgende blog vertel ik hoe dat luisteren concreet vorm krijgt — met aanraking, kruiden en kleine rituelen die echt verschil maken.